Pagina Inhoud:
A. Overzicht:
Het vrouwelijke genitaal systeem bestaat ook uit verschillende structuren:
1) twee eierstokken
2) twee eileiders
3) één baarmoeder
4) één baarmoederhals
5) één vagina
Zodra een eicel ‘volwassen’ is, verlaat deze de eierstok en wordt ‘gevangen’ door de fimbriae en dan met behulp van peristaltische contracties door de eileider naar de baarmoederholte geleid.
De uitwendige genitaliën bestaan uit:
1) een paar grote schaamlippen
2) een paar kleine schaamlippen
3) de clitoris
4) de urethra-uitlaat
5) de vestibule (= introitus) die het maagdenvlies bevat en de ingang tot de vagina.
Merk op dat, in tegenstelling tot de mannelijke geslachtsorganen, de urethra en de vagina tot aan de buitenwereld gescheiden blijven.
We weten waarschijnlijk allemaal dat de clitoris het meest gevoelige deel van de vrouwelijke geslachtsorganen is. In feite is het vergelijkbaar met de peniskop bij mannen.
Wat vaak onbekend is, is dat er achter de clitoris en de schaamlippen een heel genitaal stelsel schuilgaat bij vrouwen!
De vrouwelijke interne genitaliën bestaan uit:
1) één clitorisklier
2) twee corpus cavernosum
3) een paar clitoris crura (=”benen”)
4) een paar vestibulaire bollen
De crura van de clitoris zijn twee “poten” die vanuit de clitorisklier lopen, verborgen door de huid en de labiale plooien en rond de urethra en de vagina.
Interessant is dat de corpora cavernosum en de vestibulaire bollen in omvang toenemen bij seksuele opwinding, waardoor ook druk wordt uitgeoefend op de (binnen)wanden van de vagina, wat bijdraagt aan het seksuele genot.
Het maagdenvlies is eigenlijk een gevouwen oppervlakkig weefsel dat de vaginale opening (gedeeltelijk) omringt. Het is ook rijk aan zenuwuiteinden en bloedvaten, waardoor het gevoelig is voor rek en beschadiging.
Wanneer voor de eerste keer coïtus plaatsvindt of een voorwerp in de vagina wordt ingebracht, wordt meestal het maagdenvlies gescheurd, wat pijnlijk kan zijn en (enige) bloedingen kan veroorzaken.
In zeer zeldzame gevallen bedekt het maagdenvlies (bijna de hele) vaginale opening (zie ‘imperforata’ in het diagram), wat het maandelijkse menstruatiebloedverlies kan verstoren.
Het maagdenvlies heeft weinig fysiologische betekenis, maar heeft helaas in verschillende samenlevingen een enorme betekenis gekregen.
Dit heet hymenoplastiek! Dit wordt soms gebruikt in sommige samenlevingen/religies wanneer een vrouw ‘maagd’ moet zijn voordat ze kan trouwen!
Zoals u weet, en in tegenstelling tot het mannelijke geslachtsstelsel, vertoont het vrouwelijke geslachtsstelsel een biologische cyclus die ca. 24 dagen duurt.
Deze hormonen zijn:
1) FSH (follikelstimulerend hormoon)
2) LH (luteïniserend hormoon)
3) Oestrogeen
4) Progesteron
Deze toename van FSH stimuleert de ontwikkeling van een ovariumfollikel. Deze geactiveerde follikel zal op zijn beurt oestrogeen produceren.
Naarmate FSH afneemt, neemt de secretie van LH toe. Dit zal de ovulatie veroorzaken (de ‘bevrijding’ van een volwassen eicel), die plaatsvindt in de loop van de vrouwelijke cyclus.
De structuur die overblijft in de eierstok wordt een ‘corpus luteum’ (geel lichaam) genoemd. Dit is het begin van de tweede fase; de luteale fase.
Nu scheidt het corpus luteum toenemende niveaus van progesteron af, samen met toenemende niveaus van oestrogeen. Deze twee hormonen helpen bij een verdere en definitieve ontwikkeling van het endometrium (voor het geval er bevruchting heeft plaatsgevonden en implantatie nodig is).
Als er echter na enkele dagen niets is gebeurd, zal de LH geleidelijk afnemen, het corpus luteum zal geleidelijk desintegreren, wat leidt tot een afname van oestrogeen en progesteron.
Door de afname van deze hormonen zal het dikke baarmoederslijmvlies niet langer in stand kunnen worden gehouden, dat geleidelijk zal uiteenvallen; wat leidt tot menstruatie en het begin van een nieuwe cyclus.
Bij vrouwelijke genitale verminking gaat het om het (gedeeltelijk) verwijderen van (sommige) delen van de uitwendige geslachtsorganen.
Deze vreselijke procedures worden uitgevoerd om niet-medische redenen, zoals religie, samenleving, enz.
Bij andere typen zijn de kleine en/of de grote schaamlippen weggesneden (type 2 en 3). In het ‘ergste’ geval wordt het resterende weefsel vervolgens gehecht om eventuele inbrenging te voorkomen en een klein gaatje achter te laten als afvoer voor urine en menstruatiebloed.
Als het meisje dergelijke verwondingen overleeft, loopt ze ook een groot risico op toekomstige problemen als gevolg van de initiële blessure.
