Pagina Inhoud:
A. Geboorte!
Het doel van de bevalling is eenvoudig; de foetus verlaat de baarmoeder en verhuist naar de buitenwereld waar dit individu eindelijk op zichzelf zal staan!
Dit proces (ook wel partus genoemd) wordt meestal aan het einde van de negen maanden zwangerschap in gang gezet door het aantal en de kracht van de baarmoedercontracties te vergroten.
Naarmate de bevalling vordert, begint de baarmoederhals zich te openen, waardoor de foetus in de cervix kan afdalen. Dit zal ook leiden tot een breuk in de vruchtzak, wat zal leiden tot de “water verlies”.
Als dat het geval is, moet de baby ‘herpositioneerd’ worden door via de buikwand te manipuleren, maar als dat niet mogelijk is, moet een keizersnede worden overwogen.
Zoals je kunt bedenken, is de partus niet eenvoudig. Het is eigenlijk een behoorlijk moeilijk proces, vooral voor de vrouw die aan het bevallen is.
Helaas verloopt de bevalling in sommige gevallen niet goed en ontstaan er complicaties die extra middelen en interventies vereisen.
Dit wordt gedaan wanneer de moeder niet genoeg kracht heeft om te ‘duwen’ of wanneer de toestand van de foetus verslechtert en een snelle bevalling vereist is.
Als een forceps niet kan worden toegepast, kan soms een vacuüm retractor worden gebruikt. Dat is een komvormig apparaatje dat aan het hoofd van de foetus kan worden bevestigd (door ‘vacuüm’) en vervolgens de foetus uit de baarmoederhals kan worden ‘getrokken’.
Een keizersnede is echter zo gemakkelijk geworden dat in sommige landen vrouwen hun toevlucht nemen tot een keizersnede in plaats van een vaginale bevalling om te voorkomen dat ze moeten bevallen; met andere woorden: ‘te chic om te pushen!’
Zodra de baby geboren is, moet de episiotomie met hechtingen worden gesloten. (Hé! Dit heb ik gedaan toen ik stage liep in de verloskunde!! Een prachtige ervaring).
Zodra het kind geboren is, vindt er weer een geboorte plaats; die van de placenta!
Dit gebeurt meestal automatisch ongeveer 15-30 minuten na de bevalling.
Vroeger gebeurde het doorknippen van de navelstreng onmiddellijk na de geboorte, maar de laatste tijd zijn er argumenten voor het uitstellen van het doorknippen van de navelstreng tot na de bevalling van de placenta. Door dit uitstel zou er meer bloed van de placenta naar de pasgeborene kunnen stromen.
Het resterende deel van het koord dat aan het geboren kind vastzit (een streng) zal geleidelijk uitdrogen, krimpen en eraf vallen, waardoor er een ‘navel’ (=de navel!) overblijft, zichtbaar voor de rest van zijn of haar leven.
